மகாகவி பாரதியாரின் கட்டுரைகள்

ஸங்கீத விஷயம்
(சி.சுப்பிரமணிய பாரதி)

இங்குள்ள ஜந்துக்களிலே மனிதருக்கும் பறவைகளுக்குந்தான் பாடத் தெரியும். மற்ற மிருகங்களுக்குப் பாட்டு வராது. பறவைகள் வானத்திலே பறக்கும் வழக்கமிருப்பதால், அவற்றின் மனநிலை சங்கீதத்திற்கு இநைகின்றது போலும்! மனிதன் உடம்பினாலே பறக்காவிட்டாலும், உள்ளத்தைத் திசைவெளியிலே பறக்கும்படி செய்கிறான். அப்போது, இயற்கையிலே பாட்டு தோன்றுகிறது. ரசங்கள் ஒன்பது:

(1) வீரம்
(2) ரௌத்ரம் (கோபம்)
(3) அத்புதம் (வியப்பு)
(4) சாந்தம் (நடுவுநிலை)
(5) பயாநகம் (அச்சம்)
(6) பீபத்ஸம் (வெறுப்பு)
(7) ஹாஸ்யம் (நகை)
(8) கருணை சோகம் (துயரம்) இதை 'அவலம்' என்பது பழைய தமிழ் வழக்கு.
(9) சிருங்காரம் (காமம்)

வெளிப் பொருள்களைக் காணும்போது அல்லது நினைக்கும்போது மனிதனுடைய உள்ளத்திலே இந்த ஒன்பது சுவைகளில் ஏதேனும் ஒன்று தோன்றும். இரண்டு மூன்று கலந்தும் தோன்றக்கூடும். ரஸ உணர்ச்சியிலே உள்ளத்தை முழுதும் ஈடுபடுத்தக்கூடிய சிலர் கவிதை, பாட்டு, சித்திரம் முதலிய தெய்வக் கலைகளிலே சிறப்படைகிறார்கள். ரஸ உணர்ச்சி இல்லாவிடின் இக்கலைகள் நசித்துப் போகும்.

பிறர் தன்பத்தைக் காணும்போது தனது துன்பம் போல் எண்ணி வருந்தும் இயல்புடைய ஒருவனும் பிறர் துன்பத்தைக் கருதாத ஒருவனும் யாப்பிலக்கணம் படித்துக் கவிதை செய்யப் பழகுவாராயின், முந்தியவன் உண்மையான கவிதை எழுதுவான்; பிந்தியவன் பதங்களை பின்னுவான்; இவனுடைய தொழிலிலே கவிதையிராது. இப்படியேதான் ஒவ்வொன்றிலும்.
ரச ஞானமில்லாதபடி பல்லவிகளும் கீர்த்தனங்களும் பாடுவோர் சங்கீதத்தின் உயிரை நீக்கிவிட்டு வெற்றுடலை அதாவது பிணத்தைக் காட்டுகிறார்கள். இக்காலத்து சங்கீத வித்வான்களிலே பலர் 'சங்கீதத்திற்கு நவரசங்களே உயிர்' என்பதை அறியாதவர்.

முத்துசாமி தீஷிதர், தியாகையர், பட்டணம் சுப்பிரமணிய அய்யர் முதலியவர்களின் கீர்த்தனங்களிலே சிலவற்றை அதிக சங்கதிகளுடன் பாடுவோரே முதல் தர வித்வான்கள். இந்தக் கீர்த்தனங்களெல்லாம் சம்ஸ்கிருதம் அல்லது தெலுங்கு பாஷையில் இருக்கின்றன. ஆகவே முக்காலே மும்மாகாணி வித்வான்களுக்கு இந்தக் கீர்த்தனங்களில் அர்த்தம் தெரியாது. எழுத்துக்களையும் பதங்களையும் கொலை செய்தும், விழுங்கியும் பாடுகிறார்கள். அர்த்தமே தெரியாதவனுக்கு 'ரசம்' தெரிய நியாயம் இல்லை.

நானும் பிறந்தது முதல் இன்றுவரை பார்த்துக்கொண்டே வருகிறேன். பாட்டுக்கச்சேரி தொடங்குகிறது. வித்வான் 'வாதாபி கணபதிம்' என்று ஆரம்பஞ்செய்கிறார். 'ராமநீ சமான மெவரு', 'மரியாத காதுரா', 'வரமு லோசகி' - ஐயையோ, ஐயையோ ஒரே கதை.

எந்த ஜில்லாவுக்குப் போ, எந்தக் கிராமத்திற்குப் போ, எந்த 'வித்வான்' வந்தாலும், இதே கதைதான். தமிழ்நாட்டு ஜனங்களுக்கு இரும்புக் காதாக இருப்பதால் திரும்பத் திரும்பத் திரும்பத் திரும்ப ஏழெட்டுப் பாட்டுகளை வருஷக் கணக்காகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தோற்காது உள்ள தேசங்களிலே இந்தத் துன்பத்தைப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள்.

'பூர்வீக மஹான்களுடைய பாட்டுக்களை மறந்து போய்விடவேண்டும்' என்பது என்னுடைய கஷியன்று அவற்றை அர்த்தத்துடன் பாடவேண்டும். பதங்களைப் பிழையாக உச்சரிக்கக் கூடாது. பதங்களை வாய்விட்டுத் தெளிவாகச் சொல்லவேண்டும். விழுங்கிவிடக்கூடாது. பத்து முப்பது கீர்த்தனங்களையே ஓயாமற்பாடி சங்கீதத்தை ஒரு தொல்லையாகச் செய்துவிடக்கூடாது.

புதிய புதிய கீர்த்தனங்களை வெளியே கொண்டுவர வேண்டும். இப்போது சங்கீத வித்வான்களிலே தலைமைப் பட்டிருப்போர், தமிழிலே புதிய மெட்டுக்களில் கீர்த்தனங்கள் செய்ய முயலவேண்டும். நவரசங்களின் தன்மைகளையும், இன்னின்ன ராகங்களை இன்னின்ன விதங்களிலே பாடினால், இன்னின்ன ரசங்கள் உண்டாகும் என்பதையும் கற்றுத் தெரிந்துகொள்ளுதல் அவசியம்.

"பூர்வகாலத்து மஹான்களுக்குத் தெய்வப் பிரசாதமிருந்தது எங்களுக்கில்லையே, என்ன செய்வோம்?" என்று புதிய வித்வான்கள் புதிய கீர்த்தனங்கள் அமைப்பதிலே பின்வாங்கக்கூடாது. தெய்வங்கள் இறந்துபோகவில்லை. இப்போதும் அவற்றை உபாஸனை செய்து அவற்றின் அருள் பெறலாம். தெய்வப் பிரசாதத்தை ஒருவன் பக்தியாலும், ஜீவதயையையாலும், நேர்மையாலும் உண்மையாலும், இடைவிடாத உழைப்பினாலும் சம்பாதிக்க முடியும்.

"நாட்டிலே சங்கீதத்திற்குச் சரியான போஷணை செய்யும் ராஜாக்களும் பிரபுக்களும் இல்லை. எங்களுக்கு ஜீவனமே கஷ்டமாயிருக்கிறது. மனக்கஷ்டம் இல்லாமல் இருந்தா லன்றோ ரச ஞானத்தை வளர்த்துக்கொண்டு போகலாம். சில வருஷங்கங்களுக்குள்ளே சில சீர்த்தனங்களை வரப்படுத்திக்கொண்டு ஜீவனத்திற்கு வழிதேட வேண்டிய ஸ்திதி ஏற்பட்டிருக்கிறது. என்ன செய்யலாம்?" என்று நினைத்து மனமுடைந்துபோக வேண்டாம்.

இபோது உலக முழுவதிலுமே ராஜாக்களையும் பிரபுக்களையும் நம்பி வித்தை பழகும் காலம் போய்விட்டது. பொதுஜனங்களை நம்பவேண்டும். இனிமேல் கலைகளுக்கெல்லாம் போஷணையும் ஆதரவும் பொது ஜனங்களிடமிருந்து கிடைக்கும். அவர்களுக்கு உண்மையான அபிருசி உண்டாக்கிக் கொடுப்பது வித்வான்களுடைய கடமை. பிறகு நல்ல போஷணை கிடைக்கும்.

ஒரு பிரபு மாதம் ரூபாய் 100 கொடுப்பான். ஊர் சேர்ந்தால் தலைக்குக் கால் ரூபாயாக வசூல்பண்ணி மாதம் 1000 ரூபாய் கொடுக்கும். ஊரையே யஜமானனாகக் கொள்ளவேண்டும்.

ஊர்தான் ராஜா. இந்த ராஜாவுக்கு ஆரம்பத்திலே கொஞ்சம் ஞானம் அளித்துப் பழக்கங் கொடுத்தால், வித்தைகளுக்கு எவ்விதமான குறையும் ஏற்படாது. நவரஸங்களும் சேரவேண்டும். கருணா ரஸமும் (அதாவது சோகரஸமும்) சிருங்கார ரஸமுந்தான் நமது தேசத்தில் நடைபெறுகின்றன. மற்ற வீரம், கோபம் (ரௌத்ரம்), வியப்பு, வெறுப்பு, அச்சம், நகைப்பு, சாந்தம் என்ற ரசங்களின் விலாசம் பாட்டிலே காணப்படவில்லை. நல்ல பாட்ப பாடினால் நல்ல மதிப்பு தானாகவும் வரும். அதிலிருந்து நல்ல வரும்படி ஏற்படும்.

திருஷ்டாந்தமாக ஹாஸ்ய ரசம் தோன்றும்படி ஒரு ராகத்தை விஸ்தரிக்கும்போது, அதிலே அர்த்தச் சேர்க்கையில்லா விடத்தும் ஜனங்கள் கடகடவென்று சிரிக்க வேண்டும்.

ரௌத்ர ரசம் தோன்றும்படி பாடினால், அதைக் கேட்கும்போது, ஜனங்களுக்கு மீசை துடிக்கவேண்டும். கண்கள் சிவக்க வேண்டும்.

வீர ரசமுள்ள பாட்டை ஒரு வித்வான் பாடும்போது ஜனங்களெல்லாம் தம்மையறியாமல் முதுக நிமிர்ந்து தலைதூக்கி உட்காரவேண்டும். அவர்கள் வழியிலே வீரப் பார்பையுண்டாக்க வேண்டும். அப்போதுதான் பாட்டு சபலமாகும்.

பொருளிலும், ஓசையிலும் "ரசம்" கலக்காத பாட்டு இனிமேல் தமிழ்நாட்டிலே வழங்கலாகாது.

முத்துச்சாமி தீஷிதர், தியாகையர், பட்டணம் சுப்பிரமணிய அய்யர் இந்த மூன்று பெயருடைய கீர்த்தனைகளைத்தான் வழக்கத்தில் அதிகமாய்ப் பாடுகிறார்கள். இவற்றுள்ளே தீஷிதரின் கீர்த்தனைகள் பச்சை சம்ஸ்கிருத பாஷையிலே எழுதப்பட்டவை. இவை கங்கா நதியைப் போல் கம்பீர நடையும் பெருந்தன்மையும் உடையன. வேறு பல நல்ல லக்ஷணங்களும் இருந்த போதிலும், சம்ஸ்கிருத பாஷையில் எழுதப்பட்டிருப்பதால் இவை நமது நாட்டுப் பொது ஜனங்கள் ரசானுபத்துடன் பாடுவதற்குப் பயன்பட மாட்டா.

தியாகையர் தெய்வ வரம் பெற்றவர். தியாகையர் ரசக் கடல். கர்நாடக சங்கீதம் இப்போது உயிர் தரித்திருப்பதற்கு அவரே காரணம். பூர்வ காலத்து ஞானிகளைப் போல, இவர் இஷ்ட தேவதைக்கு ஆத்மயக்ஞம் செய்து, தான் அற்று, வித்தை வடிவாகி விளங்கினார். இவருடைய பாட்டுக்களை இக்காலத்துப் பாடகர் அதிக "சங்கதி"களாலும் சரநாசத்தாலும் சொற்களைத் திரித்தல், விழுங்குதல் முதலிய செய்கைகளாலும் இயன்றவரை ஆபாசமாக்கிவிட்டபோதிலும், இன்னும் அவற்றிலே பழைய ஒளி நிற்கத்தான் செய்கிறது. குப்பையிலே கிடந்து மாசேறி ஒளி மங்கிப் போயிருந்த போதிலும், மாணிக்கத்தின் குணம் ரத்னப் பரிஷைக்காரனுக்குத் தெரியாதா? அதுபோலே, ரச உண்மை தெரிந்தோர் இத்தனை குழப்பத்துக்கிடையே தியாகையருடைய தொழிலின் ஸ்வரூபத்தை நன்கு கண்டுபிடித்துக்கொள்ள முடியும். கீர்த்தனத்தில் ராக தாளங்களை இசைத்திருக்கிற மாதிரியிலேயே அர்த்தம் தொனிக்கவேண்டும். அதைத்தான் ரசச் சேர்க்கை என்று சொல்லுகிறோம். இதிலே தியாகையர் மிகவும் சிறப்புக் கொண்டவர்.

திருஷ்டாந்தமாக, "சக்கனிராஜமார்க்கமு" என்ற கீர்த்தத்தை எடுத்துக்கொள்ளுவோம். அதிக சங்கதிகளும் பின்னல்களும் இல்லாமல் இதன் பல்லவியைச் சுத்தமாக பாடிப்பாருங்கள். "நல்ல ராஜமார்க்கம் இருக்கும் போது சந்துகளில் ஏன் சுற்றுகிறார் மனதே?" என்று அர்த்தம் அந்த இசையிலே அகப்படும்.

"மாருபல்க குன்னாவேமி" (ஏன் மறுமொழி சொல்லாமல் இருக்கிறாய்?) என்ற கீர்த்தனத்தின் பல்லவியைப் பாடிப்பாருங்கள். அந்த அர்த்தம் இசையிலே தொனிக்கும்.

"நன்னுப்ரோவ நீகிந்த தாமசமா" (என்னைக் காக்க உனக்கு இத்தனை தாமசமா?) என்ற பல்லவி எடுத்தவுடனேயே அர்த்தம் பளீரென்று வீசும்.
இப்படியே எல்லாக் கீர்த்தனங்களும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இந்த மாதிரி ஏற்படுத்தவேண்டும் என்ற தியாகையர் சிரமப்பட்டு வேலை செய்யவில்லை. நெஞ்சிலே உண்மையிருந்தால், சங்கீதம் இயற்கையிலே இவ்விதமாகப் பிறக்கும்.

பிற்காலத்தில், பட்டணம் சுப்பிரமணிய அய்யர் முதலானவர்களின் பாட்டிலே இந்த லஷணம் இல்லை. "வரமுலொசகி" என்ற பாட்டை எடுத்துர்களானால், இசைக்கும் பொருளுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்பது விளங்கும். சொற்கள், "வரங்கொடுத்துக் காப்பது உனக்கு அரிதா" என்று கேட்கின்றன. இசை சண்டைத் தாளம் போடுகிறது. இது நிற்க.

வித்வாக்ள் பழைய கீர்த்னங்களைப் பாடம் பண்ணி புராதன வழிகளைத் தெரிந்துகொள்ளுதல் அவசியம். ஆனால், தமிழ்ச் சபைகளிலே எப்போதும் அர்த்தந் தெரியாத பிற பாஷைகளிலே பழம் பாட்டுகளை மீண்டூம் சொல்லுதல் நியாயமில்லை. அதனால் நமது ஜாதி சங்கீத ஞானத்தை இழந்து போகும்படி நேரிடும்.

மேலும், "பாட்டுக்குத் தாளமேயொழிய தாளத்திற்குப் பாட்டில்லை" என்ற விஷயத்தைப் பாடுவோர் நன்கு தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். சில விதக் கூத்துக்களிலே தாளத்திற்குப் பாட்டுப் பாடுதல் பொருத்தம். அங்கேகூட, முழுதும் தாள நயத்தையே கருதி இசை நயத்தை நாசம் செய்துவிடக் கூடாது. அப்படியிருக்க, "பாட்டுக் கச்சேரி" என்று பெயர் வைத்துக்கொண்டு அங்கே இசையின்பங்களைக் கொண்று தாள முழக்கத்தைப் பிரதானமாக்குதல் தகாது. அதிலும் கீர்த்தனங்களைப் பாடும்போது இசையின்பங்களைக் காட்டுதல் முதற்காரியமாகவும், தாளத்தை உபகரணமாகவும் கொள்ள வேண்டும்.

சுமார் 12 வருஷங்களுக்கு முன்பு நான் இரண்டு மூன்று வருஷம் ஸ்ரீகாசியில் வாசஞ் செய்தேன். அங்கே, பாட்டுக் கச்சேரி செய்ய வரும் ஆண்களுக்கெல்லாம் நேர்த்தியான வெண்கலக் குரல் இருந்தது. பெண்களுக்கெல்லாம் தங்கக் கூரல். அங்கிருந்து தென்னாட்டிற்கு வந்தேன். இங்கே ஓரிரண்டு பேரைத் தவிர மற்றபடி பொதுவாக வித்வான்கருக்கெல்லாம் தொண்டை சீர்கெட்டிருப்பதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு மிகவும் வியப்புண்டாயிற்று. ஒன்றுபோல எல்லோருக்கும் இப்படித் தொண்டை வலிமை குறைந்தும் நயங்குறைந்தும் இருப்பதன் காரணமென்ன? இதைப்பற்றிச் சில வித்வான்களிடம் கேட்டேன். "வடநாட்டில் சர்க்கரை, பால் ரொட்டி, நெய் சாப்பிடுகிறார்கள். புளியும் மிளகாயும் சேர்ப்பதில்லை. இங்கே புளி மிளகாய் வைத்துத தீட்டுகிறோம். அதனாலேதான் தொண்டை கெட்டுப்போகிறது" என்றனர். காரணம் ஒரு சிறிதுழ வாஸ்தவந்தான் என்று தெரிந்து கொண்டேன். ஆனால் அதுவே முழுக்காரணம் அன்று. நம்மவர் தொண்டையை நேரே பழக்குவதில்லை. பாட்டு வெளிகளிலே போய் கர்ஜன செய்யவேண்டும். நதி தீரங்கள், ஏரிக்கரை, கடற்கரைகளிலே போய்த் தொண்டையைப் பழக்க வேண்டும். சாஸ்திரப்படி அகார சாதகம் செய்யும் வழக்கம் தென்னாட்டிலே குறைவு பட்டிருக்கிறது.

தவிரவும், உள்ளத்திலே வீரம் இருக்க வேண்டும். உள்ளத்திலே சத்து இல்லாவர்களுக்கு ஒரு தொழிலம் நேரே வராது. கலைகள் நேர்ப்படுவதைப்பற்றிப் பேச வேண்டியதில்லை. உள்ளத்திலே தைர்யம், சந்தோஷம்வலிமை முதலிய சுப லஷணங்கள் தமிழரைக் காட்டிலும் வடநார்டடு ஜனங்களிடம் சிறிது அதிகமாகச் தோன்றுகின்றன. முன்னென்லாம், தமிழ்நாட்டிலேதான் இந்த குணங்கள் மிகவும் விசேஷமாக விளங்கின. இப்போது சில வருஷங்களாகக் குறைவுபட்டிருக்கின்றன. இந்தக் குணங்களை நமது ஜனங்களெல்லோருமே பயிற்சி செய்து கொள்ள வேண்டும். சங்கீத வித்வான்கள் இவற்றைப் பழக்கப்படுத்தினால்தான் அவர்கள் கண்டத்திலே உவகையும் வீரமும் பிறக்கும்; பாட்டிலே கலையுண்டாகும்.

தமிழ்நாட்டு வித்வான்களுடைய சங்கீதத்தைப் பற்றி மேலே எழுதினேன். மற்ற சாதாரண ஜனங்கள் பாடும் பாட்டைப்பற்றிக் சொஞ்சம் ஆராய்ச்சி செய்ய விரும்புகிறேன். இந்தப் புதிய பகுத் தொடங்குமுன் செல்ல வேண்டாமா? பெயர்கள் குறிப்பிடாததுபற்றி மன்னிப்பு வேண்டுகிறேன். கன்னியாகுமரி முதல் சென்னை வரை தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஜில்லாக்களிலே ஒவ்வொன்றிலும் இக்காலத்தில் கருவிகளிலும் வாய்ப்பாட்டிலும் புகழ் பெற்ற வித்வான்கள் பலர் இருக்கின்றனர்.

காலத்தின் சீர்கேட்டாலும், ஸம்ப்ரதாய பங்கத்தினாலும், நவரசங்களுக்கும், பாட்டுக்கும் உள்ள தொடர்பை மறந்துவிட்ட போதிலும், இவர்களிலே சிலர் (ஆணும் பெண்ணும்) சரஸ்வதி கடாஷத்தினால் தம்மை அறியாமலே அற்புதமான வேலை செய்கிறார்கள். சில அறியாமலே அற்புதமான வேலை செய்கிறார்கள். சில சமயங்களில் ஓரிரண்டு ரசங்களைத் தெரிந்தே பாட்டில் இநைக்கிறார்கள். அப்போது இவர்களுடைய பாட்டு அல்லது வாத்தியம் மிகவும் உயர்ந்த நிலையடைகிறது. சமீப காலத்தில் இறந்துபோன மஹாவைத்தியனாதய்யர், புல்லாங்குழல் சரப சாஷ்திரி முதலிய மஹான்களுக்க புல்லாங்குழல் சரப சாஸ்திரி முதல்ய மஹான்களுக்கு இப்போது தக்க பின்காப்பாளர் இல்லாமற் போகவில்லை.

ஆனால், இவர்கள், நான் முன்னிரண்டு பகுதிகளில் குறிப்பிட்ட செய்திகளையும் தயவு செய்து கவனிக்கும் பட்ஷத்தில் தமிழ்நாட்டுக்கு இவர்கள் செய்துவரும உபகாரம் பலமடங்கு அதிகப்படுமென்பதும், அப்படி அதிகப்படி வேண்டுமென்பதும் என்னுடைய கருத்து; அதைத் தெரிவித்துக்கொண்டேன்.

இனி சாஸ்திரோக்தமாகப் பாடும் வித்வான்கள் அல்லாமல், சாமான்யமாகப் பாடும் பொதுஜனங்களுடைய செய்தியைப் பார்ப்போம்.

முதலாவது, நமது குடும்ப ஸ்தீரிகளின் பாட்டை யெடுத்துக் கொள்வோம். கல்யாணப் பாட்டுகள், கும்பிப் பாட்டுகள் முதலியவற்றுடன் நமது பெண்கள் "கீர்த்தனை" வகைகளும் கொஞ்சம் பாடுகிறார்கள். இதில், ஒருசில பெண்கள் நல்ல லக்ஷணத்துடன் பாடுகிறார்கள் என்பதில் ஆஷேபமில்லை. ஆனால் பெரும்பான்மையோர் சங்கீத லக்ஷணமே தெரியாமல் தவறாகப் பாடுகிறார்கள். பெரும்பான்மையோருக்குத் தொண்டை நன்றாகப் பழகவில்லை. பேரும்பான்மையோருக்ஙகப் படிப்பு மிகவும் குறைவாகவும் சூனியமாகவும் இருப்பதால் இவர்கள் பாடும் பாட்டுக்ளிலே சொற்பிழையும் பொருட்பிழைஙுயம் மொய்த்துக் கிடக்கின்றன. அதிலும் இவர்கள் தீஷதல் தியாகையர் முதலியவர்களின் கீர்த்தனங்கள் பாடும்போது தாளம் சுருதி ஒன்றையும் கவனிக்காமால் பதங்களைச் சூறையாடி மிகவும் விகாரப்படுத்துழவிடுகிறார்கள். ஆனாலும், ஆனாலும், ஆனாலும், தமிழ் நாட்டு ஸ்திரீகளின் சங்கீதத்தை நாம் புகழாதிருக்கலாகாது. இவர்கள் பாடும் பாட்டிலே பெரும்பான்மைக் கீர்த்தனங்களும் பத்யங்களும் தெலுங்கில் இருந்தபொதிலும் தமிழ்ப்பாட்டுத்தான் அதிகமாகப் பாடுகிறார்கள். இந்தத் தமிழ்ப்பாட்டிலே பல பிழைகள் மலிந்து கிடந்தாலும், ஒரு சில பாட்டுகள் மிவும் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன. 'ஓடம்' முதலியவற்றில் அதிகசமீப காலத்துப பாட்டுக்கள் மிகவும் விகாரமாயிருந்தாலும் பழைய காலத்துப் பாட்டுக்களிலே சொல் நயம் அதிகம் இருக்கிறது. பின்னிட்டு "ரயில் வண்டி ஓடம்" முதலிய அசுத்ங்கள் அதிகமாகச் சேர்ந்துவிட்டன. இங்கிலீஷ் படித்த புருஷர்கள் கேட்டு மடத்தனமாக சந்தோஷப்பட்டதிலிருந்து பெண்களுக்கு இந்த மாதிரி விரசங்களிலே பற்றுதல் உண்டாயிற்று.

கும்பிப் பாட்டு, பல்லிப் பாட்டு, கிளிப் பாட்டு, நலங்குப் பாட்டு, பள்ளியறைப் பாட்டு, அம்மானைப் பாட்டு தாலாட்டுப் பாட்டு முதலிய பெண்களுடைய பாட்டெல்லாம் மிகவும் இன்பமான வர்ணமெட்டு தமிழர்களின் தாய், அக்கள், தங்கை காதலி முதலிய இவர்கள் பாடும் பாட்டு மறக்கக்கூடிய இன்பமா? ஞாபகம் இல்லையா?

தமிழ்ப் பெண்களின் பாட்டைக் கையெடுத்து வணங்குகிறோம். ஆனால் அதில் ஏற்படுத்தவேண்டிய சீர்திருத்தங்கள் பல இருக்கின்றன.

தாளஞானம்
நமது குடும்ப ஸ்திரீகளின் பாட்டிலே முக்கியமான குறை என்னவென்றால் இவர்களிலே பெரும்பாலோருக்குத் தாள ஞானமில்லை.

பெண்களுக்குத் தாளஞானம் ஏற்படுத்திக் கொடுப்பது மிகவும் சிரமமென்றும் இயற்கையிலே அவர்களுக்க ”லயவுணர்ச்சி” கொஞ்சம் குறைவென்றும் சிலர் தப்பாக நினைக்கிறார்கள். பெள்ணகள் குதித்துப பாடும்போது பாருங்கள். 'டணீர், டணீர்' எப்படித் தாளம் விழுகிறது. நமது பெக்ள் கீர்த்தனங்கள் முதலியவற்றைத் தாளமில்லாமற் போடுவதற்குக் காரணம் பயிற்சிக் குறைவேயல்லாது வேறொன்றுமில்லை. அவர்களுக்கு நாம் சரியானபடி பாட்டுக் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை.

"தாசிகளா? கச்சேரி நடத்தப் போகிறார்களா? தாளம் தவறாமற் பாடி என்ன ஆகவேண்டும்?" என்று சிவர் பேசுவதுண்டு. தாளம் தவறிப் பாடினால் காதுக்கு விரசமாக இருக்கும். ஜனங்களுக்குப் பிரியமுண்டாகாது. வீட்டிலும் அதே காரணந்தான். எனது மகள் பிழையாகப் பாடினால், பக்கத்தில் இருந்து கேட்கும் எனது காதுக்கு ஸுகப்படாது. அவளுக்கும் பாட்டில் நல்ல ருசி ஏற்படாது.

பெண்கள் பாடவே கூடாதென்று ஒரேயடியாக நிறுத்திவிட்டீர்களானால் ஒரு தொல்லையுமில்லை. பிறகு உலக வாழ்வுமில்லை. கல்யாணப் பாட்டுக்களும், தாலாட்டுப் பாட்டுக்களும், காதற் பாட்டுகளும் நின்றுபோனால், பிறகு சுடுகாடுதான் மிச்சமிருக்கும். அப்படி நிறுத்த வேண்டுமென்று எவனும் விரும்பமாட்டான். ஆண்களைப் போலவே பெண்களும், எப்போதும் பாடத்தான் செய்வார்கள். ஆணைக் காட்டிலும் பெண்ணுக்கு சங்கீதத்திலே அதிகத் தொடர்பு உண்டு. "செய்வன திருந்தச் செய்" பாட்டுப்பாட விரும்புவோர் நல்ல பாட்டிற் பழக வேண்டும். பாட்டுக் கேட்க விரும்புவோர் நல்ல பாட்டுக் கேட்க வழி தேடி வேண்டும். பாட்டினல் மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது; லஷ்மீகடாக்ஷம் ஏற்படுகிறது; உபசாந்த பிறக்கிறது.

ஹார்மோனியம்
தமிழ்நாட்டு மாதர்களுக்குள்ளே நல்ல பாட்டு வளர்ச்சி பெற வேண்டும் என்பது என்னுடைய விருப்பம். ஆனால், அதற்கு ஹார்மோனியப் பெட்டி ஒரு விக்கினமாக வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. இந்தப் பெட்டி நமது நாட்டிலே பழகுவதினால் சங்கீதத்திற்குப் பலவிதமான தீங்கு உண்டாவதாக வித்வான்களிலே பெரும்பாலோர் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் அதை நிறுத்துவதற்கு யாரும் வழிதேடவில்லை. நமது சங்கீதத்திலுள்ள சுருள்கள் வீழ்ச்சிகள் முதலியவற்றை ஹார்மோனியத்திலே காட்ட முடியாது. ஆதலால், அந்த வாத்தியத்தில் அதிகம் பழக்கமுடையோரிடம் நமது சங்கீதத்தில் உள்ள வி4ஷ நயங்கள் மங்கிப் போகின்றன. இதையெல்லாங்காட்டிலும், அந்தப் பெட்டி போடுகிற பெருங்கூச்சல்தான் என் காதுக்குப் பெரிய கஷ்டமாகத் தோன்றுகிறது.
மேலும், சங்கீதத்திலே கொஞ்சமேனும் பழக்கமில்லாதவர்களுக் கெல்லாம் இந்தக் கருவியைக் கண்டவுடனே "ஷோக்" பிறந்துவிடுகிறது. சத்தமுண்டாக்குவதற்கு நல்ல துருத்தி கைக்கு ஒத்ததாகப் பின்னே வைத்திருக்கிறது. ஒரு கட்டையை உள்ளே அழுத்தி, முன் பக்கத்துச் சாவிகளை இழுத்துவிட்டு, துருத்தியை அசைத்தால், "ஹோ" என்ற சத்தமுண்டாகிறது. உடனே பாமரனுக்கு மிகுந்த சந்தோஷமுண்டாகிறது. "நாம் அல்லவா இந்த இசையை யுண்டாக்கினோம்?" என்று நினைத்துக் கொள்கிறான். உடனே வெள்ளைக் கட்டைகளையும் கருப்புக் கட்டைகளையும் இரண்டு தட்டுத் தட்டுகிறான். பேஷான தொனிகள்! மேலான தொனிகள்! பாமரன் பூரித்துப் போகிறான். முதல் நான், முதல் தடவை, தொட்டமாத்திரத்திலே இவ்வளவு கோலாஹலம் உண்டாகிறது. பிறகு சரளி, அலங்காரம், பிள்ளையார் கீதம், சங்கராபரண வர்ணம், 'பவநுத' கீர்த்தனம் - இத்தனையும், ஹார்மோனியத்தில் மூன்று மாதத்திற்குள் பழக்கமாய்விடுகிறது. பாமரனின் மனதிலே "நாம் ஒரு வித்வான்" என்ற ஞாபகம் உறுதியாகப் பதிந்துவிடுகிறது. ராக விஸ்தாரங்களைத் தொடங்கிவிடுகிறான். ஒரு வீட்டில் "ஹார்மோனியம்" வாசித்தால் பக்கத்திலே ஐம்பது வீட்டுக்குக் கேட்கிறது. அறியாதவன் தனது அறியாமையை வீட்டில் இருந்தபடியே இரண்டு மூன்று வீதிகளுக்குப் பிரசுரம் பண்ண வேண்டுமானால், அதற்கு இந்தக் கருவியைப் போலே உதவி வேறொன்றுமில்லை. வீணை தவறாக வாசித்தால் வீட்டில் உள்ள ஜனங்களுக்கு மாத்திரந்தான் துன்பம். ஹார்மோனியம் தெரு முழுவதையும் ஹிம்சைப்படுத்துகிறது. ஒரு தேசத்தாரின் செவியைக் கெடுத்து சங்கீத வுணர்ச்சி குறையும்படி செய்யவேண்டுமானால் கிராமந்தோறும் நாலைந்து "ஹார்மோனியம்" பரவும்படி செய்தால் போதும்.

நாடகக்காரர் வாய்ப்பாட்டுக்குச் சுருதி போடும் பொருட்டு இதை வைத்துக்கொள்ளுதல் ஒரு வேளை பொருந்தும். சாமான்ய ஜனங்கள் இதை சுருதிக் வைத்துக் கொள்வதனால் பல தீங்குகள் உண்டாகின்றன. இத்தீங்குகள் யாவை என்பதையும், நமது நாட்டுக்குப் பொருத்தமான வாத்தியங்கள் எவை என்பதையும் பெண்கள் பாட்டை நேராக்குவதற்கு இன்னும் என்ன வழிகள் தேடவேண்டுமென்பதையும் ஆராய்ச்சி செய்வோம்.

தம்பூர்
நாடகக்காரர் தவிர மற்ற சாமான்ய ஜனங்கள் வீடுகளிலும், பஜனைக் கூடங்களிலும் பாடும்போது தம்பூர் சுருதி வைத்துக்கொள்ளுவதே பொருந்தும். ஹார்மோனியம் பேரிரைச்சல் போடுவதிலே பாட்டின் சத்தம் கணீரென்று கேட்பதில்லை. பாட்டு கீழாகவும் சுருதி மோலாகவும் நிற்கிறது. அசோதாரணமான உச்ச சாரீரமுடைய சிலர் மாத்திரேமே ஹார்மோனியத்தின் சுருதிக்கு மேலே பாடக்கூடும். பொதுப்படையாகச் சாத்தியமில்லை. பாட்டுக்கு உதவியாக சுருதி ஒலிக்க வேண்டும். பாட்டை விழுங்கும் சுருதி பிரயோஜனமில்லை. அது வெறும் மடமை.

வீணை
வாத்தியம் படிக்க விரும்பும் ஸ்திரீகள் வீணை பழக வேண்டும். வீணை ஆரம்பத்திலே கொஞ்சம் சிரமம். போகப் போக சுலபமாய்விடும். இந்தக் கருவியிலே தேர்ச்சியேற்பட்டால் அதுதான் வாஸ்தவமான சங்கீதத் தேர்ச்சியாகும். பெண்கள் வீணை வாசிப்பதனால், நாட்டிலே ரசப் பயிற்சியும் வாழ்க்கை நயமும் உண்டாகும். மைசூரிலும் மாலையளத்திலும் பழகியவர்களுக்கு, பெண்கள் வீணை கற்றுக்கொள்ளுதல் சிரமமில்லை என்பது தெரியும். வீணை பழகினால் அதிலேயே நல்ல தாள ஞானம் உண்டாய்விடும். வீணை மனிதர் குரல் போலவே பேசும். இன்பச் சுருள்களுக்கும் பின்னல்களுக்கும் வீணை மிகவும் பொருத்தமானது. அதன் ஒலி சாந்தி மயமானது. சரஷ்வதி தனது கையில் வீளையைத் தரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். காளிதாச கவி பராசக்தியைப் பாடும்போது "மாணிக்க வீணாம் உபலாயந்தீம்" என்று தொடங்குகிறார்.

பொய்த் தொண்டை
ஆணாயினும் பெண்ணாயினும் கள்ளத்தொண்டை வைத்துக்கொண்டு பாடலாகாது. தொண்டை திறந்து பாடினால்தான் சுகமுண்டாகும். இயற்கையிலே ஆணுக்குக் கனமான குரலும் பெண்ணுக்கு சன்னமான குரலும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. பெண்களிலே சிலர் இயற்கைச் சன்னத்தை அதிகச் சன்னப்படுத்தவேண்டுமென்று கருதிக் கள்ளத் தொண்டையிற் பாடுகிறார்கள். வேறு சிலர் லஜ்ஜையினாலே கள்ளத் தொண்டைக்கு வந்து சேருகிறார்கள். இதுவும் தவறேயாம். தொண்டையைத் திறந்து தெளிவாகப் பாடுவதிலே லஜ்ஜைப்பட யாதொரு நியாமுமில்லை.



 
Website Designed by Bharathi Sangam, Thanjavur